64 سال پیش در چنین روزی آقایان مصطفی بزرگ‌نیا و احمد قندچی و مهدی شریعت‌رضوی دانشجویان دانشگاه تهران نشان دادند که دانشگاه فقط فضای درس خواندن نیست. ایشان نشان دادند که دانشجویان روشنفکر پرچم دار آزادی و عدالت هستند. آنها با خون خود اثبات کردند ابهت آزادی و عدالت در طول تاریخ بشر بزرگتر از ابهت قدرتهای جهانی است. چرا که این قدرتها بارها سقوط کردند، اما ارزش آزادی و عدالت هیچ گاه سقوط نکرده است. شاید هیچ کس بهتر از دکتر شریعتی بزرگوار در وصف این سه ستاره تاریخی دانشگاه تهران سخن نگفته است.

«اگر اجباری كه به زنده ماندن دارم نبود، خود را در برابر دانشگاه آتش می‌زدم، همان‌جایی كه بیست و دو سال پیش، «آذر» مان، در آتش بیداد سوخت، او را در پیش پای «نیكسون» قربانی كردند! این سه یار دبستانی كه هنوز مدرسه را ترك نگفته اند، هنوز از تحصیلشان فراغت نیافته اند، نخواستند - همچون دیگران - كوپن نانی بگیرند و از پشت میز دانشگاه، به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خویش فرو برند. از آن سال، چندین دوره آمدند و كارشان را تمام كردند و رفتند، اما این سه تن ماندند تا هر كه را می‏آید، بیاموزند، هركه را می‌رود، سفارش كنند. آنها هرگز نمیروند، همیشه خواهند ماند، آنها «شهید» ند. این «سه قطره خون» كه بر چهره ی دانشگاه ما، همچنان تازه و گرم است. كاشكی می‏توانستم این سه آذر اهورائی را با تن خاكستر شده ام بپوشانم، تا در این سموم كه می‏وزد، نفسرند! اما نه، باید زنده بمانم و این سه آتش را در سینه نگاه دارم.»